"Het is een schoon kind, maar ze weet het". Onderwerp van gesprek is een jonge Vlaamse actrice, gezegend met golvende haren en een mond waar Brigitte Bardot en Angelina Jolie om zouden vechten. Bloedmooi is ze. Maar ze weet het, althans volgens enkelen die menen haar iets te koket met dat haar te hebben zien schudden of die mond tot een doelbewust verleidelijk pruillipje te hebben zien trekken.

Het zal je maar overkomen, zo mooi zijn. Toegegeven, het moet best aangenaam zijn wanneer tientallen mannen voor je in zwijm vallen als je nog maar een wenkbrauw optrekt. Maar verder word je door vrouwen met afgunst bekeken, gaat men er doorgaans van uit dat je het IQ van een banaan hebt en kan je er maar beter voor zorgen dat je een puist op je neus hebt tijdens het wekelijkse rondje zeuren over uiterlijkheden onder vriendinnen. In de spiegel kijken vermijd je best tot je zestigste: misschien besef je zo de kracht van je uiterlijk en verlies je die op hetzelfde moment. Want als je het weet, word je blijkbaar minder mooi.

Doe mij dus maar mezelf. Zonder weelderige lokken en met een kin die je in een vlaag van vriendelijkheid als 'karakteristiek' zou kunnen omschrijven. Zodat niemand zich bedreigd hoeft te voelen als ik ergens binnenstap of aanstoot hoeft te nemen aan een kleine koketterie. En zodat ik op dagen waarop alles goed zit, schaamteloos heupwiegend over straat kan zonder nagestaard te worden. Behalve dan door enkele bouwvakkers. En een paar voormalige studiegenotes waarvoor ik het woord 'vilaine' wel eens in de mond neem. Die ik voor het begroeten nog duidelijk hoor zeggen: 'Ja, ze ziet er beter uit dan vroeger. Maar ze weet het'.