'Wanneer gaat hij nog eens aan een lief geraken?'. Deze uitspraak valt telkens nadat vriend P. afscheid heeft genomen na een avondje café, een ritueel waarbij hij de vrouwen net iets langer omhelst dan de mannen en vervolgens lichtjes zwalpend zijn bed opzoekt. Zijn vrienden blijven achter met de vraag wanneer, en vooral hoe, hij het ooit zal klaarspelen om gezelschap te vinden tijdens die weg naar huis. Die niet ver is, want wie zichzelf respecteert als vrijgezel woont meestal op kruipafstand van bars en kroegen.

'Want er is toch niets mis met hem!' klinkt het vervolgens, waarop iedereen per opbod zijn capaciteiten begint te prijzen. Want P. is een erg leuke jongen, lief ook, met gevoel voor humor en een erg fijn idee van romantiek. Misschien iets te cliché, dat wel, maar wie wil daar nu in tijden van bindings- en verlatingsangt nog over zeuren? Verder is hij belezen, beschikt hij over een excellente platencollectie en het feit dat hij niet op de eerste rij stond toen de gelaatstrekken van George Clooney werden uitgedeeld, hoeft daar geen afbreuk aan te doen.

Gek genoeg zijn het meestal mannen die lyrisch worden over hem, diezelfde mannen die vervolgens de arm om hun vriendin slaan en in zichzelf blij zijn dat ze het stigma 'eeuwige vrijgezel' hebben kunnen afwimpelen. De weinige single vrouwen, waarvan sommige een excellente partij zouden zijn, zwijgen veelbetekenend. Niet omdat ze P.'s goed karakter of gevoel voor romantiek in twijfel trekken. Wel omdat ze moeite hebben met het idee dat ze dan toch niet met het lokale equivalent van Johnny Depp zullen eindigen.

En zo gebeurt het dat lieve jongens zoals P. alleen in bed eindigen, terwijl leuke meisjes blijven denken aan spannende mannen, die hoofdzakelijk in hun dromen voor hen door de knieën gaan. Hoogst onlogisch, maar in liefde blijkt het klassieke vraag-en aanbodgegeven nu eenmaal net dat ietsje ingewikkelder. Gelukkig maar voor P. dat Johnny Depp geen single meer is.