Sommige dingen winnen aan kracht als je ze samenvoegt. Denk maar aan Brangelina (as in Brad Pitt plus Angelina Jolie), beiden al A-listers maar sinds ze naast het witte doek ook het bed, een juwelenlijn en een hele resem kids delen, werden ze pas echt paparazzi-goud. Hetzelfde geldt voor vanille ijs en chocoladesaus of voor een leuke blouse en een – 50 % kaartje. Het huwelijk tussen de jeans en de legging, de zogenaamde jegging, heeft dus in theorie heel wat potentieel om tot een succesnummer uit te groeien. In theorie, want in de praktijk blijkt dat deze kruisbestuiving enkel leuk staat bij vrouwen die, zelfs zonder hoge hakken, op stelten lopen.

Mijn tienerzusje en ik trokken tijdens een middagje stadlopen elk een exemplaartje aan, ‘gewoon, voor de lol’, vulde ik snel aan toen na een glimp van mijn spiegelbeeld op te vangen meteen doorhad dat een trio’tje van mezelf, de legging en jeans zelfs geen one night stand overleeft. Op het strakke tienerlijfje van mijn zusje zag die hippe jegging er plots heel wat minder idioot uit. (met een steekje van jaloezie tot gevolg) Klein detail: het arme kind was herstellende van klierkoorts én haar eerste gebroken hart, wat wonderen doet voor je figuur maar het leek me vanuit pedagogisch opzicht beter om die informatie niet met dat jonge zorgeloze hipperdje te delen. Terwijl ze goedkeurend naar zichzelf in de spiegel keek, fantaseerde ze luidop op welke fuif haar jegging zijn blijde intrede zou doen en met welk topje die heugelijke gebeurtenis gepaard zou gaan. Op een fuif (of eerder: een party in een club) zou je mij niet zo snel betrappen in dat broekje met de allure van een jeans maar met de geloofwaardigheid van een panty met hoogheidswaanzin. In het uiterste geval trok ik hem aan tijdens de pilatesles, maar dan enkel op de dagen waarop de goddelijke instructeur (denk aan Sting in zijn jonge jaren!) er niet was. De jegging van mijn zus belandde in een boodschappentasje, mijn exemplaar stuurde ik zonder genade terug naar het rek.

De jegging lijkt me niet meer dan een kortstondig verstandshuwelijk tussen een blijvertje zoals de jeans en een grilletje zoals legging. Vroeg of laat vraagt de jeans de scheiding aan, en hopelijk krijgt die het huis en de kinderen. En mij er bovenop.

‘Een vrouw die van kapsel verandert, is een vrouw die op het punt staat van leven te veranderen’ aldus Coco Chanel.

Een gedachte die ontstond in de geest waar ook de little black dress, het tweed jasje en de ‘garçonne-look’ hun oorsprong vonden. Geen enkele reden dus om aan de waarde van haar woord te twijfelen. En zo belandden drie vriendinnen naast elkaar in de kappersstoel. Vriendin 1 zette net een definitief punt achter haar veel te lang aanslepende knipperlichtrelatie. Ze ruilde haar weelderige blonde manen in voor een hedendaagse coupe à la Cleopatra. Terwijl de goudblonde plukjes haar zich rond de poot van de stoel verzamelden, welde een stiekeme traan op in haar ooghoek. Ze glimlachte dapper naar haar spiegelbeeld en ik vroeg me af of de tranen voor haar doodgebloede relatie of voor haar nieuwe kapsel bestemd waren.

Vriendin 2 had eindelijk ontslag genomen en beëindigde daarmee een jarenlange klaagzang over onredelijke bazen, de onmenselijke werkdruk en collega’s waarvan je spontaan moordfantasieën krijgt. Ik was uiteraard fier op de gedurfde keuze van mijn vriendin, vooral in deze onzekere tijden, maar ergens ook opgelucht omdat geen enkel verhaal nog met: ‘je gelooft nooit wat er vandaag op kantoor gebeurde’ zou beginnen. Want ik kon het vervolg vreemdgenoeg wel raden en onze koffie- of cocktailmomenten werden er niet bepaald vrolijker op. De kapper knipte met elke knip een stukje frustratie weg en een ‘coupe soleil’ bracht de zon weer in haar leven.

En ik? Tjah, ik stond niet meteen op een kruispunt in mijn leven. Alles kabbelde rustig verder en het lukte me al een tijdje wonderwel om dramasituaties, waar ik vroeger met een aanloopje insprong, te omzeilen. De trieste waarheid was dat mijn bad hair days de afgelopen weken een chronisch verschijnsel waren geworden. Mijn haren waren met geen ionen verspreidende haardroger, schroeiend hete stijltang of chemisch goedje in bedwang te houden. Enkel een dot bovenop mijn hoofd geflankeerd door honderden schuivertjes en een flinke spuitsessie met haarlak brachten even soelaas. Eigenlijk behoort een bezoekje aan de kapper gewoon tot een van mijn favoriete activiteiten. De frisse shampoos, de ervaren vingers die je hoofdhuid masseren en het hypnotiserende geluid van de haardrogers, citytrip richting hemel. Plus, een kappersbezoek doet wonderen voor je gemoed, alle kapselblunders buiten beschouwing gelaten uiteraard. Twee uur later stonden we met zijn drietjes te blinken op straat: vers gekapt, hoog gehakt, goed gemutst en klaar voor een nieuw leven. En voor een nieuw paar schoenen, Chanel schoenen als het even kan...

Ook al is het ondertussen bijna vijf jaar geleden, ik herinner het me maar al te goed. De avond waarop mijn eerste serieuze vriendje me via sms meedeelde dat onze tijd samen voorbij was. Ik wist niet wat ik het ergste vond: het feit dat hij me zonder enige aanleiding ( want was ik niet altijd even lief, charmant en grappig?) voor de voldongen feiten stelde, of dat hij de moderne technologie inschakelde en het einde van onze relatie met het laffe gebiep van een gsm aankondigde. Hij degradeerde meteen van Grote Liefde naar de Grootste Eikel die ooit mijn leven binnen wandelde. Na een woede-uitbarsting rolde ik in een tranendal waar ik pas na maanden én dankzij de hulp van Volgend Vriendje uitklauterde. Achteraf beschreef ik hem vaak als “het accessoire van het moment”: leuk aan je arm maar net als een it-bag of een paar must-have schoenen had hij een beperkte houdbaarheidsdatum.

Onlangs stond hij na al die jaren plots voor mijn neus, in een club en met een drankje in de hand waarvan ik vermoedde dat het niet het eerste van die avond was. Zelf had ik ook al enkele cosmo’s achterovergeslagen waardoor onze reünie net iets hartelijker verliep dan nodig. Voor iemand die ik vijf jaar eerder als een toenmalig hip accessoire bestempelde zag hij er nog steeds zeer patent uit. Het voelde een beetje zoals het terugvinden van dat verloren gewaande handtasje waar je zo dol op was. Toen namen de cosmopolitans het denkwerk over want ik vroeg me af of, net zoals in de modewereld, ook bepaalde mannen na een periode van afwezigheid terug ‘in’ kunnen zijn. Een beetje zoals die ‘brede schouders’ trend dus. Wat volgde was een aaneenschakeling van herinneringen ophalen, lachsalvo’s afgewisseld met omhelzingen die intiemer en intiemer werden tot ze in een kus eindigden. Daarna fluisterde hij de woorden waar ik tijdens mijn verblijf in het tranendal zo naar smachtte: ‘where did we go wrong?’ Even denken, het feit dat hij me keihard dumpte misschien? Om mijn gloriemoment niet te verpesten hield ik die bedenking voor mezelf. Want als ik heel eerlijk ben moet ik toegeven dat hij me ook dit seizoen weer beeldig staat. Of het een voorbijgaande trend zoals de ‘bunny ears’ of een klassieker in wording zoals de Brilliant van Delvaux is, zal na de volgende modeweken duidelijk zijn. Tot die tijd zijn we samen weer helemaal en vogue.

Zolang die aardige weerman het niet officieel meedeelt, blijf ik de komst van de herfst hardnekkig ontkennen. Langzaam verkleurende bladeren, stiekem korter wordende dagen en langer wordende rokjes, hier en daar een jasje op het terras-ik spotte dit weeked zelfs al bontjasjes op straat!!... ik deed maar al te graag alsof ik het niet zag. Zoals een vrouw die heel hard blijft geloven dat haar allerliefste écht wel overwerkt, ook al komt hij geurend naar overspel thuis, wil ik geloven dat de zomer me trouw blijft.
Tenminste tot zijn officiële einde op 21 september, lijkt me een eerlijke deal, niet?
Augustus was hart -en huidverwarmend en hielp me zelfs vergeten dat mijn roze koffertje de hele zomer ongebruikt bovenop de kast bleef liggen. De laatste dag van augustus gloeide nog na in mijn herinnering toen ik, een beetje verfrommeld door de nacht, de gordijnen opende en met wanhopig gejammer vaststelde dat mijn geliefde zomer werd weggespoeld door een eerste hardnekkige najaarsbui. ‘Nieuw schooljaar, nieuw seizoen’, moeten die cynische weergoden gedacht hebben.

Wat is het toch met de zomer, dat het afscheid telkens zo moeilijk maakt?
Als je het mij vraagt is het antwoord eenvoudig: het is de zon, het bronzen kleurtje, de frivole bikini’s, de blote voeten in het gras of in het zand, het zoute water op je huid, de festivals, de terrasjes, de parapluutjes die enkel hun nut bewijzen in je cocktail, de barbeques, de geur van zonnecrème, fluitende vogels, de bloeiende bloemen, de vakantieliefdes, de vlinders die als rozenblaadjes op je pad landen, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
‘Ach, wees toch eens niet zo dramatisch’, zei een vriendin toen ik ook haar op de hoogte bracht van mijn gebroken zomerhart. ‘Je krabt nog steeds aan die jeukende muggenbeten, je iPod overleefde een dagje zee niet, je was na slapeloze nachten door de hitte echt niet om aan te spreken en mag ik je erop wijzen dat je meer bikini-stress had dan zenuwen voor welk examen dan ook?’ Stuk voor stuk voldongen feiten waar ik moeilijk iets tegenin kon brengen. Dan maar nonchalant van onderwerp veranderen door heel druk door het heerlijk dikke modenummer te bladeren. Om de intrede van de herfst kon ik niet meer heen. Snel raakte ik afgeleid door leuke regenjasjes, wollige sjaals, schattige mutsen, stoere laarzen en must-have outfits die stuk voor stuk geen zomerse temperaturen tolleren. Misschien, heel misschien, zou een kleine tot middelgrote shoppingspree de pijn kunnen helpen verzachten. Want met de juiste nieuwe kleerkastbewonders ben ik wel bereid mijn best te doen om er een Fab Fall van te maken. Maar tot die tijd, zomer en zinder ik dolgraag nog even na!

'Lily is de vrouw van mijn dromen. En als Lily nu iets met me zou willen, zou ik helemaal gelukkig zijn'. Dat verliefde mannen nog dwazer kunnen zijn dan vrouwen, bewees de nieuwe kennis die vriendin E. en ik net op café ontmoet hadden. Buiten Lily bleek hij een passie te hebben voor hoofdsteden van derdewereldlanden en het achteroverslaan van behoorlijke hoeveelheden drank, wat meteen de hoofdingrediënten van de avond bepaalde.

Enkele uren later, slaapkamertijd, leek hij Lily al helemaal vergeten, en ik vermoed dat ook de hoofdsteden van Maleisië en Costa Rica even niet meer prioritair waren. Wel aan de orde: zijn ontevredenheid over een eerder -euh- mindere minnaarsprestatie en de bezorgdheid of ik daar al dan niet over zou zwijgen. Wat ik, discreet als ik ben, plechtig beloofde: ik zou het aan niemand zeggen.

Nu wil ik daar - kleine tip voor de mannelijke bevolking - even bij vermelden dat ik met 'niemand' een viertal vriendinnen bedoel, die vervolgens ook beloven te zwijgen als het graf, waardoor het net lijkt alsof ik niets heb verteld. Dat deze tactiek in praktijk niet altijd blijkt te werken, hoeft weinig verdere uitleg. Maar dat een van deze vriendinnen al na een dag op de hoogte is via een collega waarvan de vriend een oude bekende is van de man in kwestie, komt hoogst zelden voor. Onnodig te zeggen dat ik net niet van mijn stoel viel door zoveel mannelijk geklets.

'Weet je nog, die jongen met zijn hoofdsteden?'. Twee weken later bleek ook vriendin E. zich vergist te hebben in een gin tonic te veel en hoofdstedenjongen had zich niet gerealiseerd dat het bed delen met twee vriendinnen in evenveel weken nu eenmaal zoveel betekent als vragen om problemen.Gelukkig voor mij bleek hij niet plots een betere minnaar (lees: het lag niet aan mij), gelukkig voor E. bleek hij geen gemeenschappelijke kennissen te hebben met een van haar collega's. Maar wat wel duidelijk werd, is dat vrouwen maar beter op hun hoede kunnen zijn voor jongens die veel weten van hoofdsteden en al evenveel drinken. Zeker als ze Lily heten.

Het is voorbij: de liefde tussen mijn favoriete jeans en mezelf. Al moet ik dat even nuanceren, de stopzetting kwam niet van mijn kant, het was eerder mijn onderkant die besloot er een einde aan te maken. Of om het met de woorden van Halle Berry te zeggen: “I had a little too much junk in the trunk”. Zowel het afscheid als de confrontatie met de spiegel waren pijnlijk en zo belandde mijn geliefde broek ergens onderaan in mijn kast. Toch nam ik mezelf plechtig voor dat onze relatie weldra een tweede kans zou krijgen, we pasten immers zo goed bij elkaar (en bij een groot deel van mijn garderobe). Weken gingen voorbij en als we elkaar tijdens een strooptocht door mijn kast tegenkwamen sloeg mijn hart telkens even over. Af en toe durfde ik de confrontatie aan maar de pasbeurten eindigden altijd met niet zo’n lady-like gevloek en ook mijn onmiddellijke omgeving moest het ontgelden. De relatie verzuurde helemaal en de jeans werd verbannen naar de donkerste regionen van mijn kast, ergens ten zuiden van wintertruien (waar ik nu absoluut nog niets mee te maken wil hebben.) en Oilily-jurken waar ik maar geen afstand van kan doen.

De confrontatie met dé broek uit te weg gaan is één zaak, de buitenwereld trotseren is onvermijdelijk. Ik was dus ook even uit mijn lood geslagen toen ik onlangs op een overvol terras waar echt ie-de-reen (zonder overdrijven) aan het meeluisteren was te horen kreeg: ‘ben jij niet verdikt, dat is niet zo goed hé!’ Mijn ogen schoten vuur en daarna vol tranen, mijn glimlach ging van stralend naar hulpeloos. In mijn verbeelding vloog ik hem naar de keel om zijn strot dicht te knijpen en zijn haren uit zijn kop te rukken. Al bleek dat laatste onmogelijk, vroegtijdige kaalheid bleek de spelbreker. Met een onnozele glimlach op zijn dronken gezicht bleef hij me uitdagend aankijken. Het was bijzonder verleidelijk om kwaad met kwaad te bestrijden maar ik opteerde toch om de ‘bigger person’ (letterlijk) te zijn en hem ostentatief de (spek)rug toe te keren. Er waren een paar wijntjes nodig (vloeibare caloriebommen, maar tellen was het laatst van mijn zorgen) om die smerige opmerking door te spoelen. Een paar extra kilo’s wegen blijkbaar zwaarder door op mijn gemoed dan op de weegschaal.

En zo belandde ik op die vroege zondagochtend op de loopband, zijn woorden als motivatie nog nagalmend in mijn hoofd. Later die middag kon ik de lokroep van op de bodem van de kast niet weerstaan en probeerde ik me tevergeefs in de jeans te wringen, wederom zonder resultaat. Maar toen ik een glimp van mezelf in de spiegel opving, viel het me op dat het model van de broek toch wel een beetje verouderd was en ook de washing was niet helemaal up-to-date. Zo kwam ik tot het inzicht dat je net als meerdere mannen in je leven, ook meerdere jeans'en kan liefhebben. En met het wisselen van de seizoenen, wissel ik ook maar beter eens van favoriete jeans. Ultra wijd, flared, bootcut, de boyfriend of skinny! Na een periode van intensief sporten komt het wel goed met die kilo’s. En wat die gemene jongen betreft, hij kan nog zoveel sporten als hij wil, een slecht karakter (en die kale kop!) krijg je er niet mee weg.

'Geef jij dat uit aan je hàààr', roept vriendin C. uit als ze toevallig de rekening van mijn voorraad shampoo aantreft. Zij en ik hebben een andere visie op persoonlijke hygiëne, zoveel is duidelijk. 'Je bent gek', wrijft ze het er in. 'voor dat geld kan ik twee weken naar de supermarkt'. Vol schaamte mompel ik iets over 'een investering' en verzwijg gemakkelijkheidshalve dat ik ook net een nieuwe jeans heb gekocht.

C. heeft natuurlijk makkelijk praten: ze is gezegend met dikke blonde lokken die haar gezicht altijd perfect omlijsten, zelfs als ze net in de zee heeft gezwommen. (Echt waar! Ik heb het gezien). Ik moet het doen met een derde van haar volume een een coupe waar zelfs mijn stijltang een depressie van krijgt, dus vind ik het verantwoord dat ik nu en dan flesjes koop die beloven daar iets aan te verhelpen. Dat ik dan soms op het einde van maand nog wel heel weinig geld over heb voor het eten, probeer ik onder de noemer 'dieet' te categoriseren.

'Wat zit je haar leuk', complimenteert vriend W. me die avond. (Zie je wel! Zie je wel!). Waarop hij vraagt of ik hem een biertje kan betalen, aangezien hij wat krap zit. Vriend W. heeft net een eigen huis gekocht, met tuin. Dat betaalt hij door te besparen op de kleine dingen in het leven, zoals een auto, en kappersbeurt en een occasioneel drankje. Voor mijn spilzucht heeft hij enkel misprijzen, en af en toe staart hij naar mijn handen alsof er een gat in te ontdekken valt.

Investeren in immobiliën is ongetwijfeld verstandiger dan in de textielsector, dat begrijp ik. Maar jezelf pret in het leven ontzeggen voor een eigen stulpje, dat gaat me toch een stap te ver. Dus weiger ik vooralsnog huiselijk te worden en blijf ik genieten van mijn nét iets te dure jeans en dito kapsel. Heupwiegend, dat spreekt, want zo'n huis koop je per slot van rekening niet alleen. En met azijn is voor zover ik weet nog nooit een vlieg gevangen.

Rebound I ww 1. terugspringen, stuiteren; 2. (fig) terugwerken neerkomen; II zn 1. terugstoot, -sprong, -stuit; 2. (fam) reactie na (terugslag van) teleurstelling.

"Hier komt nummer drie op de rebound!". Vriend K. was behoorlijk enthousiast toen ik hem enkele weken geleden tegenkwam in een discotheek, waar overmoed in aantal glazen uitgedrukt wordt. Of hij nu de jongeman aan mijn arm bedoelde dan wel de jongedame waar hij zijn tong in draaide, was onduidelijk. Maar het principe bleef hetzelfde: hij en zij waren niet naar wie we werkelijk op zoek waren. Een beetje onrespectvol noemden we hen dus 'rebounders'.

Een rebound is een reactie na een teleurstelling, zo leert het woordenboek ons. Eentje op liefdesvlak, zo vullen we zelf aan - je kan van een woordenboek niet alles verwachten. To rebound betekent ook 'stuiteren', de interpretatie daarvan in amoureuze context laat ik in het midden. Zeker is dat beide betekenissen een lapmiddel zijn voor gedeukte ego's en gebroken harten.

Zo gebeurt het dat mensen een week na het einde van hun relatie plots de nieuwe liefde van hun leven tegenkomen. Iemand die de plek van de vorige in hun bed en leven kan innemen en die hopelijk qua meubels een beetje compatibel is. Zo gebeurt het ook dat wie afgewezen is, een makkelijker slachtoffer is voor stuiterende one night stands die instant zelfbevestiging lijken te beloven.

'Het leek zo'n goede oplossing', huilt vriend K. twee weken later, toen rebound girl nummer drie niet bereid was de plaats in zijn leven en bed in te nemen. De oplossing van zijn wanhoop werd gezocht op de bodem van het glas, terwijl hij stiekem uit zijn ooghoeken keek of er niemand was die als terugvalmeisje nummer vier kon fungeren - een wazige geest is nu eenmaal minder kritisch. Nu maar hopen dat haar meubels compatibel zijn.

'Kan je even langskomen? Ik zit op een terrasje met X. en het is net gedaan met haar lief'. Als dit soort boodschap je voicemail meerdere keren per week vult en je de X. kan vervangen door je hele vriendinnenkring, dan weet je: het is zover. Het is Die Tijd van het Jaar, waarin alle koppels uit elkaar gaan en de miserie die rondraast, doet orkaan Katrina verbleken tot een windzuchtje. En de eeuwige single in mezelf wordt plots gepromoveerd tot de Florence Nightingale van de gebroken harten, rondrennend met feel good movies en gin voor wie het nodig heeft.

Niet dat ik dat onaangenaam vind, integendeel. Gesplitte koppels betekenen zoveel als: minder mensen die willen cocoonen voor televisie, wat mijn uitgaansleven ten goed komt. Terrasjes met net-single vriendinnen, zware doorzakavonden met vrienden die denken dat ze al klaar zijn voor de jacht en enig leedvermaak wanneer blijkt dat beide categorieën na zoveel overmoed over schoenen en woorden beginnen te struikelen. Dat ik er zelf hoofdpijn en een levercrisis aan overhoud, maakt me niet zoveel uit - in naam van de vriendschap dienen nu eenmaal offers gebracht te worden.

Maar dan zijn er de nadelen. Want net single vrienden willen soms wel erg veel kwijt over de voorbije relatie, en ik hoef niet altijd te weten waar het precies misging. Zelfs niet, vooral niet eigenlijk, als dat in bed was. Ander nadeel: als je vriendinnen terug single zijn, stijgt de concurrentie op de single markt, temeer daar ik mijn vriendinnen meestal kies onder de interessantere vrouwenexemplaren. En tenslotte kreunt mijn bankrekening onder de terrasjes, feestjes en emoshopmomenten - of hoe de ene structurele crisis de andere misschien kan oplossen.

Dus, liefste vrienden: ga allemaal terug daten. Zoek iemand om zomer of bed mee te delen zodat ik een beetje geld en slaap kan sparen. Oh, en als je tijdens dat zoeken een mooi intelligent exemplaar met gevoel voor humor tegenkomt: geef hem met een gerust geweten mijn telefoonnummer.

“Jaa, laat je haar misschien maar best terug groeien. Want oudere vrouwen met kort haar, dat vind ik echt niet mooi. Oudere vrouwen met lang haar, die zijn knapper.” Met stip op één: de meest onnozele reactie op mijn mededeling “Ik denk eraan om misschien mijn haar terug te laten groeien. Om weer een staartje te kunnen maken.” Vijfentwintig jaar oud. En dat krijg ik als antwoord.

“Jongens hebben een beetje schrik van meisjes met kort haar”, vertrouwde vriendinnetje K. me een jaar geleden toe. “Meisjes met kort haar zijn over het algemeen zelfverzekerder, want je moet al lef hebben om je lange haren af te knippen. En jongens worden bang van zelfverzekerde meisjes.” Gelukkig heb ik geen nood aan jongens die bang worden van zelfverzekerde meisjes, en gelukkig wil ik ook niks te maken hebben met jongens die meisjes met een kort kopje al meteen afschrijven. En gelukkig heb ik heel wat vrienden die op tijd en stond een stomme opmerking maakten over mijn nieuw kapsel, zodat ik al snel weer doorhad hoe oppervlakkig en conservatief het merendeel van het mannenvolkje wel niet is.

“Nee, nee, laat je haar maar weer groeien”, vond T., “Met je staartje was je zoveel schattiger (pardon?!).” Om er dan maar meteen een deadline tegenaan te plakken. “Laat ons zeggen dat je weer lang haar hebt vooraleer het nieuwe jaar begint. Anders…” Anders niks blijkt nu, want het nieuwe jaar is al lang begonnen, mijn haren zijn nog altijd kort, en er zijn helemaal geen straffen uitgedeeld door T., die een half jaar geleden nog fanatiek naar een foto van mezelf met een staartje stond te wijzen. Misschien ook omdat T. en ik helemaal niet meer zo goed bevriend zijn, al weet ik niet goed of mijn kapsel daar wat mee te maken heeft. Al blijkt het wel handig, zo’n korte coupe als afweermechanisme voor slome kerels met prehistorische ideeën over de vrouw (denk lange wapperende bruine haren, type onschuldige girl next door).

Gelukkig zijn er heel wat mannen die het wel kunnen appreciëren. “Normaal vind ik kort haar echt maar niks, maar bij jou vind ik het sexy”, een stelling die S. beargumenteerde door me meteen stevig te kussen. Wat hij onder het motto ‘het hangt niet in je gezicht, maar is nog net lang genoeg om aan te trekken’ nog een tijdje is blijven doen. K. was er ook wel voor te vinden, al maakte hij het op een wat vreemdere manier duidelijk: “Jouw haar is kort”, deelde hij me mee nadat we elkaar zo’n half uur kenden. Waarop ik heb toesnauwde ‘jaa, en als je er ook een probleem mee hebt, dan kijk je maar de andere kant op!’ (baaldagen, iedereen heeft er af en toe wel eentje). Gelukkig redde hij de situatie door een beetje onzeker “Ik vind het eigenlijk wel sexy” te fluisteren en me indringend aan te kijken. En hij begon me ook meteen stevig te kussen.

Conclusie? Mannen die korte haren sexy vinden, zijn passionele kussers. Mannen die zeuren over korte haren, zijn nog niet in de buurt van een kusje geraakt. En het allerbelangrijkste: ik ben heel blij met mijn kapsel. Ik denk dus niet dat er gauw een paardestaartje aan zit te komen.