Ik heb er één gezien. Een echte. Vanochtend nog. Een Griekse god, that is. Het gebeurde - where else - in Griekenland. Hij was twee koppen groter dan ik, minstens twaalf jaar jonger. En hij had bizar genoeg een Kway om zijn ongetwijfeld goddelijke lijf. Wat er van dat lijf uit die Kway kwam piepen, was gebronsd. Goudgeel gebronsd. Zoals het een echte god betaamt. En bedekt met van die witte afgebleekte haartjes die smeekten om tegen-de-richting-in geborsteld te worden. Met mijn vingers, dat spreekt.

Oké, ik overdrijf misschien. Of misschien niet?

Anyway, de god in kwestie was de man die in één beweging mijn van veel streetcredibility voorziene reistas - no way dat je mij met zo'n ding op wielen de wereld instuurt, maar soit, dat is een ander verhaal - honderd hoteltrappen omhoog bracht. Minstens twintig kilo zat erin. Outfits voor elke gelegenheid, weet je wel?

In één beweging zat de tas op zijn rug, en ik dartelde erachter. Die trappen op. Ik hoorde mezelf zuchten en puffen. Zag hem dansend richting hemel bewegen. Vroeg me af of hij het hoorde, mijn gepuf. Vroeg me ook af of hij ze voelde, mijn blikken op zijn billen & co.

Boven gaf hij me een hand. ik hem een fooi. Hij mij een paraplu. Ik hem een compliment:"You are so fit". Hij wenste me een goeie terugreis. En ik, ik wenste dat hij stante pede naar de hotelreceptie ging, gekweld door de vraag wie toch die vrouw uit kamer 51 was, mijn adres uit de fichebak zou opdiepen en me tegen het einde van de dag een mail zou sturen.

Dit is het einde van de dag. Geen mail van een god in mijn inbox. Zucht.

Moet een mens daar zo oud voor geworden zijn. Voor dat soort dwaze dromen?

Je wenst het niemand toe, zeker je beste vrienden niet, maar nu en dan komt het voor dat een verloving niet eindigt in een happily ever after-scenario. Helaas overkwam het een vriend van me - vijf jaar geleden werd hij verliefd, twee jaar geleden werd het huis gekocht en de verlovingsring leek een logische volgende stap. Tot zij plots halsoverkop verliefd werd op (hoe cliché) een collega.

Omdat het feest normaal afgelopen zaterdag zou plaatsvinden, reserveerden we vast plaatsen in een restaurant en sleurden we de gedumpte bruidegom mee: je laat een mens nu eenmaal niet alleen op wat zijn trouwdag had moeten zijn. Opgekleed, dassen incluis, zaten we met twintig rond de tafel - op de taart en de bruid na was het net echt. Maar wat een gezellige avond had moeten worden werd vergald door een van de aanwezige lang niet geziene vrienden, die me aansprak en vroeg of ik 'nu nog altijd geen lief had'. Waarop me meteen duidelijk werd waarom ik hem lang niet gezien had.

Want afgezien van het feit dat het gespreksonderwerp nogal slecht gekozen was voor een niet-trouwfeest, leek de gelegenheid net te bewijzen dat zelfs zekerheden als een ring je nog niet kunnen behoeden voor eenzame jaren (om van de nachten nog te zwijgen). Een verbroken relatie is in dat geval een beetje als Monopoly: je moet terug naar 'start', alleen ontvang je geen 100 euro. En wanneer je weer uit de put bent, kom je een ander tegen. Waarmee het dan in het beste geval wat minder slecht afloopt.

Vandaar dat ik ervoor heb gekozen een beetje vertraging op te lopen op relationeel gebied - op het startvakje is het best aangenaam, er lopen heel wat oude bekenden rond en er is ruimte om af en toe iets geks te doen. En, beste lang niet geziene vriend, als ik daar ooit iemand tegenkom die ik in de armen wil sluiten, kan ik er waarschijnlijk toch mijn mond niet over houden. Je hoeft me er dus niet steeds naar te vragen.

Het leek altijd een ver-van-mijn-bedshow. Andere mensen kunnen het misschien krijgen, maar ik ga toch heus geen AIDS hebben? Ook al ben ik single, en was ik niet altijd even voorzichtig. Ook al was die ene keer met die drummer van die ene band, die waarschijnlijk in elke grote stad in Europa een ander vriendinntje zitten heeft. Misschien was het niet zo slim om die ene keer...Misschien is het toch best om eens...Want één keer is genoeg, niet?

In plaats van meteen naar de dokter te bellen voor een afspraak voor bloedafname, deed ik iets anders erg intelligent: ik keek de film Kids. Voor de eerste keer. Over dat meisje dat één keer seks heeft met die jongen die alleen maar maagdjes wil, en daardoor besmet was met het HIV-virus. Resultaat? Na afloop van de film bleef ik verdwaasd achter, en was ik plots heel erg bang om de dokter te bellen. Want het werd wel heel erg echt. Dus heb ik maar meteen een aantal weken gewacht. Een aantal weken waarin ik bijna niet geslapen heb, waarin ik me suf heb gepiekerd over wat ik moest doen als ik toch positief zou testen. Want plots drong het echt door: als je het hebt, gaat het nooit meer weg. Nooit meer. Samen met drie vriendinnen heb ik toen besloten: we gaan nu bellen, een afspraak maken en ons laten testen. Gewoon, voor de zekerheid, solidair als mijn vriendinnen zijn. Ik heb me over mijn angst heengezet, de telefoon genomen en gebeld naar de dokter. En ik ben de eerste die haar resultaten heeft teruggekregen. En alles is in orde. Ik ben kerngezond, én blijk ooit zelfs klierkoorts doorgemaakt te hebben, zodat ik dat nooit meer kan krijgen (handige meevaller). Geen 'vieze diseases' zoals Sylvain van de Clement Peerens Explosition het zou zeggen, maar ik heb mijn lesje geleerd. Ik ben in de toekomst liever safe than sorry.

Er zijn vrouwen met een bos, en er zijn vrouwen met een toefje. Ik behoor tot de laatste groep. Wat op mijn hoofd staat, is het woord "vrouwenkapsel" onwaardig. Te weinig, te dun, te raar. Zucht. Elke keer wanneer ik met blinkende oogjes en een droomkapsel op papier bij een kapper binnenstap, krijg een "mja, maar DAT, met UW haar?! Hmnee. Gaat niet lukken. Waarop mijn oogjes meteen stoppen met blinken.

Sucks dus.

Tot zondag. Want vandaag heb ik mijn spaargeld bijeen geschraapt en dat naar het hol van een dure kapper gesleept. Hem gevraagd of ik er wat zou kunnen bij krijgen. Haren dus. En hij zei: "hmja. Moet kunnen."

Zondag om 14 uur. De ultieme kappersdate. Extensies in de breedte. Niet langer maar dikker haar. En een kapsel à la Cameron Diaz in haar korte haarjaren.

Of die extra haren het leven anders gaat maken? Bet ya'. Vrouwen vallen of staan met hun haren, heb ik intussen geleerd. Ik ben er klaar voor, voor dat staan... Keep you posted!

Ik was zo goed als gesetteld. Op mijn drieëntwintigste. Huisje, tuintje, boompje, geen beestje want daar ben ik allergisch aan. Tot mijn toenmalige wederhelft zo slim was om te beslissen dat het niet zo'n goed plan was. Dat settelen op je drieëntwintigste. En wat ben ik daar, een jaartje later, blij om!

Ondanks het feit dat al een aantal vrienden (van mijn leeftijd, ja) al in het huwelijksbootje zijn gestapt, of dat in de nabije toekomst gaan doen, voel ik absoluut geen behoefte naar dat genest en die bevestiging. De trouwers zien mij uiteraard als een soort van losgeslagen projectiel dat zonder vastgelegde koers rondvliegt in het land der mannen, en eentje vond het onlangs nodig om op te merken dat het toch wel tijd werd, aangezien ik 'al vierentwintig' was, om 'de ware' tegen te komen, en liefst ook meteen richting stadhuis te hollen.

Alsof het helemaal mijn schuld is dat ik single ben! Het feit dat ik 'die ware' nog niet ben tegengekomen, lijkt me maar normaal. Ik heb het namelijk druk, ben niet vaak thuis, en ben nogal snel afgeleid door het volgende project dat voorbijwandelt, zodat het huidige nooit lang in de picture blijft. Ik ben niet van plan om me aan de eerste de beste te binden, en vind dat ik het aan mezelf verplicht ben om het assortiment uitgebreid te keuren.

Bovendien is het toch algemeen geweten dat je eerst van jezelf moet houden, voor je iemand anders graag kan zien. En hoewel het verleidelijk is om in sterke mannelijke armen te duiken, en te denken dat daarmee alle problemen of gevoelens van eenzaamheid zullen weggaan, zo werkt het niet.
'Jij straalt te veel zelfvertrouwen uit, en je bent niet zo'n meisje dat 'gered' moet worden. Jongens vallen niet op sterke vrouwen', zei een vriendin me onlangs. Wel boehoe, als een man het niet aankan dat ik mijn eigen boontjes kan doppen, is hij duidelijk niet de man voor mij. Dus, beste vrienden die gaan trouwen, maak je geen zorgen om mij. Aangezien ik 'zelfvertrouwen' heb en 'mijn eigen boontjes kan doppen', kan ik het singlebestaan heus wel aan.

Uren zit ik naar die foto te kijken. Van Sharon Stone en toyboy Chase Dreyfous. Half zo oud als zij. Vijftig en 25. Wat ik mij dan zoal afvraag?

• Wat denkt ze wanneer ze zijn onderbroeken tegenkomt in de was?
• Vraagt hij haar nog of ze aan de pil is?
• Geeft zij hem soms een zoen op het voorhoofd?
• Denkt ze soms: ik was 25 toen hij werd geboren?
• Hebben ze het leuk samen?
• Zou ik het ook kunnen? Enfin, met een speelgoedjongen van twintig dan, half my age, that is. OMG, denk ik dan, heb je al eens een jongen van twintig gezien? Dats is jonger dan Mika. No can do. Yek.

Wie denkt dat een mens rond de veertig constant bezadigd, harmonisch en gelukkig door het leven gaat, think again. Zelf zie ik ze soms, leeftijdsgenoten die er staan als een boom. Wortels stevig in de grond. De tijd van shopaholic-aanvallen, jojo-dieetcrisissen en liefdesvraagstukken al lang voorbij. Welnu, ik ken ze niet, dat soort veertigsters
Of misschien wil ik ze niet kennen?
In mijn wereld stikt het van de pubers van veertig. Stof en stuff genoeg om geregeld eens over te bloggen dus.

De droomjob is binnen, het huis gekocht, de kleine wordt veel te snel groot en na zeven jaar lief&leed delen, heeft mijn grote liefde nog steeds zijn stalen sixpack. Kortom, mijn leven is de ideale kweekvijver voor een dikke, vette quarterlife crisis, ware het niet dat ik mezelf daarvoor veel te naïef en easy going acht. Die ene keer dat ik me – uit nieuwsgierigheid – liet analyseren door een shrink, noemde hij me ‘sterk seksueel gepreoccupeerd’. Soit, dat verklaart ineens waarom ik nooit de tijd vind om me te buigen over ‘de echte levensvragen’. Is dit nu wat ik wil? Waar gaat het allemaal naartoe? Zag ik zonet Javier Bardem passeren in een roze string?

‘Over jouw leven zou je een boek moeten schrijven’, roepen mijn collega’s als ik na een alweer veel te druk en (soms) dronken weekend op de redactie verschijn met alweer nieuwe verhalen over mijn avonturen en escapades. Zo gezegd, zo gedaan, al is dat boek een blog geworden, die ik deel met mijn collega’s, de dertiger en de veertiger. Het zal zoiets als ‘Het leven zoals het is : de single twintiger’ worden, met ingrediënten als voetverleidingstechnieken, stiekeme verliefde gevoelens en hoe allé mannen klootzakken blijken, buiten dan die ene, die na een tijdje alsnog bij het assholeclubje gaat horen. Life ain’t easy, dat kan ik je wel vertellen, maar des te interessanter, als je af en toe durft vallen zonder vangnet.