Ik zat er alleen, in café Zebra. In Brussel. Een paar dagen geleden. Niet dat ik dat nooit doe, alleen op café gaan. Integendeel. Als je solo door het leven gaat, kom je op wel meer plaatsen solo, dus ook op café, dat spreekt. Meestal doe ik het met een boek, een cappuccino ernaast en pakje weekendsigaretten erbij. Die laatste voor die momenten waarop ik effe geïntrigeerd door de ruimte staar en check wat voor mensenvlees het café zoal in de kuip heeft.

Deed ik dus ook in de Zebra. En terwijl ik mijn Philip Morris Number One leegzoog, viel mijn oog op een soloman die achter het hoekje verstopt zat en duidelijk net hezelfde aan het doen was. Boek op zijn tafeltje. Sigaret in zijn mond. Witte wijn ernaast.

Onze blikken kruisten elkaar. Bleven effe hangen. Gingen terug naar het boek. Zelfde scenario bij de volgende leespauze. Af en toe ook bij het lezen. Even opkijken van een bladzijde, toevallig in die richting. Tegelijk voerde ik de sigarettenpauzes op. De rook tussen ons werd dikker. Zijn contouren dus vager. En mijn fantasieën dus ook mooier.

Als dit Sex and the City was, zou hij nu met een verrassende quote ("Hi, iemand je al verteld dat dat boek van jou je on-ge-loof-lijk goed staat?" bijvoorbeeld) aan mijn tafel opdagen en zouden we in geen tijd de lakens delen. Zonder veel extra woorden.

Brussel is echter New York niet. Damn.

Niet dat ie zo knap was. Uiteindelijk. Zag ik, toen de rook om zijn hoofd was verdwenen.

Stel dat je, vrijheid blijheid, al vrijgezellerig genietend door het leven gaat. Je flirt graag, gaat graag uit, drinkt al eens graag een glaasje en hoeft helemaal met niemand rekening te houden. Onenightstands zijn oké, want iedereen heeft nu bepaalde noden die op tijd en stond bevredigd dienen te worden. Klinkt allemaal leuk, independent woman enzo. Maar wat als je nu na zo'n onenightstand plots rare dingen begint te voelen, en als plots die maandstonden niet meer zo regelmatig komen. of al helemaal niet. Wat als je denkt: hey, misschien ben ik wel zwanger, en dat van die kerel die duidelijk niet volwassen is, niet weet wat ie wil en soms een echte eikel blijkt te zijn. Geen paniek, want je kan het baby'tje altijd laten weghalen (wat klinkt dat plots gemeen). Maar wat als je - je wordt al wat ouder, hebt een eigen appartementje, auto en een vaste baan - niet meer zo goed weet of je die stap kan zetten om effectief een abortus te laten plegen.

Wel, dan heb je een beetje een probleem. Meer precies: ik had een beetje een probleem. Ik had seks gehad met iemand waarmee ik geen seks had moeten hebben. Zo iemand waar je achteraf van denkt: dat was nu niet bepaald een goed idee. Maar goed, zoiets kan al eens gebeuren, en na wat genante flashbacks, hoef je aan zo'n nachten niet meer terug te denken. Behalve als je plots dreigt zwanger te zijn van die persoon. De eerste weken kan je die angstgevoelens nog de kop indrukken, maar na een tijdje begint de onwetendheid behoorlijk te knagen. Vooral als je op een feestje aan je zoveelste glaasje wijn nipt, en je eigenlijk ook niet goed weet hoe lang je naar zo'n abortuskliniek kan. Je huisgenootje zal het ook niet erg leuk vinden als er plots een jankende baby op het toch al niet zo grote appartementje ligt, en hoe moet ik alles betalen, want kinderen kosten handenvol geld, dat weet iedereen! Tel daar nog eens een collega bij die er plots over begint dat ze denkt dat ze zwanger is, en je hebt alle ingrediënten voor een potje paniek.

Tijd voor een zwangerschapstest, denk je dan. Maar daar waar ik anders altijd met mijn grote mond sta te verkondigen dat het toch de normaalste zaak van de wereld is dat mensen zoiets vragen in een apotheek, durf ik plots niet eens zo'n apotheek binnenstappen. Pas na drie tochtjes naar de stad (en terug) durf ik binnenstappen, vraag ik 'een zwangerschapstest, alsjeblief' en kijk ik erbij alsof ik er heel blij mee zou zijn mocht dat ding positief blijken te zijn. De apotheek bekijkt me alsof ik een onwetende trien ben die weer eens geen voorzorgsmaatregelen heeft genomen (wat maar gedeeltelijk klopt) en maakt me ook nog eens €16 (!!) afhandig voor die test. Ik bel voor ik de test neem nog even naar een vriendin, morele steun kan je op zo'n momenten nooit genoeg hebben, en geef toe dat ik niet weet wat ik zal doen als ik toch zwanger zou blijken. Want hoewel baby's niet in mijn 'levensplan' passen, voel ik de laatste maanden toch een warme gloed bij het zien van baby's en verlang ik stiekem naar een eigen baby later. Ieuw, ik weet het, maar ik kan mijn moederinstinct nu eenmaal niet tegenhouden.

De test is negatief. En hoewel ik heel opgelucht ben (levensplan! foute man! zwangerschapskilo's!) voel ik een klein steekje, diep vanbinnen. Want een baby is zo klein, en schattig. Tot ik me bedenk dat ik dan iedere nacht zou moeten opstaan, en massa's geld zou moeten spenderen aan pampers en andere dingen die die kinders nodig hebben. Nee dankjewel! En ik vierde mijn niet-zwangerschap met een groot glas wijn.

Ik ben ontrouw geweest. Na vier jaar heb ik hem bedrogen, ben ik gevallen voor de mooie beloftes van een ander. Niet zonder reden uiteraard: ik had het gevoel dat hij er niet meer was voor mij.

Er zijn vast nog vrouwen die hun schoenmaker bedriegen. Die het af en toe nodig vinden om hun hakken en zolen onder handen te laten nemen door een vreemdeling. Ik niet, ik was trouw aan hem. Als ik de winkel binnenstapte, kwam er een glimlach op zijn gezicht - al kon die ook iets te maken hebben met de omvang van mijn schoenencollectie, die hem een basisinkomen kon garanderen.

Maar toen besloot mijn schoenmaker zijn winkel te sluiten op zaterdagmiddag. Dat betekende dat ik zaterdag voor de middag op het appel moest verschijnen met reusachtige tassen vol laarzen en stilletto's, terwijl ik een zaterdagvoormiddag zo graag met een boek onder dekens doorbreng. Ik kwam nooit meer op tijd en mijn hakken begonnen er uit te zien als afgeleefde lijkjes.

En zo kwam dat ik mijn schoenen aan een ander toevertrouwde - een hakkenmacho die uitpakte met 'klaar binnen het uur', in grote letters boven zijn schreeuwerige winkel die zaterdag de hele dag open was. Ik liet me verleiden. Binnen het uur waren niet alleen mijn schoenen klaar, ik werd ook overmand door schuldgevoel. Het ontbrak deze snelle jongen aan de precisie en het vakmanschap waarmee mijn eigen schoenmaker werkte. Een massaproduct was hij, de slet onder de schoenmakers.

De zaterdag erna ben ik erg vroeg opgestaan. Ben ik hem gaan bezoeken, mijn echte schoenmaker. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik hem de schoenen gaf: zou hij het merken? Een glimlach verscheen op zijn gezicht: ik denk dat ik vergeven ben.

Het is intussen een maand geleden, mijn eerste postje over mijn haar. Intussen is er veel gebeurd. Want ik heb me eraan gewaagd, aan die extensions. Niet in de lengte, wel in de breedte. Meer, niet langer, dat was het opzet. Volume, quoi.

In het echt zijn ze dus ook wel een beetje langer. Of zo toont het toch. Alles zit immers op lengte van mijn nekharen, die altijd al iets uitstekerigs hadden. En het leven is echt heel anders met niet-zo-kort haar. Ik kweek langere haartics met mijn handen en zo. Alles in een gebaar naar achter slaan, staartjes draaien terwijl ik nadenk. Krijg ook reacties. mensen willen weten wat er aan me veranderd is: haar geknipt? Of nee, geblondeerd? Beetje dikker geworden in je gezicht?. Grappig, want op alle drie de vragen moet ik wel 'ja' antwoorden. Haar geknipt (na de extensies, die eerst op ellebooghoogte kwamen, al heeft dat maar zeven minuten geduurd, die lengte), gebleekt (na een week op een Grieks eiland, zelfs de extensies zijn mee afgebleekt) en dikker geworden in mijn gezicht (ander Grieks eiland effect)

Vrouwelijker ook. dat ben ik geworden. Zeggen ze toch. Alsof ik vroeger een tomboy van veertig was. Leuk om te horen... Yea rright.

Eén probleem: ik ga nooit meer zonder kunnen. Zonder dat nephaar-dat eigenlijk-geen-nephaar-is (maar van echte Indische vrouwen komt). Verslaafd aan extensions. Bestaat dat? Duurder dan coke, volgens mij.

Net zoals mijn collega de veertiger eens wat exen gaan opsnorren op Facebook. Djeez, ofwel lagen mijn standaarden een stuk lager toen, ofwel hebben mijn exen zich de voorbije jaren vergrepen aan drank, drugs en onverzadigde vetten. Heb met veel plezier kunnen vaststellen dat ik het beste exemplaar voor het nageslacht bewaard heb. In vergelijking met de man die momenteel mijn bedsponde bewoont, lijken al zijn voorgangers op kalende (of over overbehaarde), uitgezakte, grijnzende trollen. Zal me straks maar eens uitsloven aan het fornuis.

Heb mezelf betrapt op een rare nieuwe gewoonte, met dat facebooken en zo. Sinds kort ga ik op zoek naar oude vlammen. Je weet wel, mannen die in de tijd toen ze nog jongens waren, mijn ogen deden schitteren, mijn eten onaangeroerd lieten staan en mij deden dromen van weemoedig eindigende sprookjes.

Nu tik ik hun namen in. In de Facebook searchbox. Om de zoveel dagen. Want ik weet, het zijn intussen ook -dikke?- veertigers geworden en die vinden pas heel laat de weg naar dit soort web 2.0 spul.

Maar om de zoveel weken heb ik wel eens prijs. Dan zit er wel eentje op. En dan staar ik naar de - steevast van te ver genomen - foto, probeer ik te ontdekken wat er ooit zo waw was aan die mens en scroll ik door hun vrienden, op zoek naar een gemeenschappelijke link. Om die dan aan te klikken als nieuw vriendje in mijn kamp, in de hoop dat de ex-vlam via zijn feed op de hoogte wordt gebracht van die o zo toevallige samenloop van omstandigheden in zijn vriendenkring en uiteindelijk mij zelf als vriendinnetje uitnodigt.

Want no way dat ik het rechtstreeks zou doen. Hij moest eens denken dat ik speciaal naar hem op zoek ben gegaan.

In de grond van ons hart blijven we altijd een beetje puber, zelfs op ons veertigste.

Ik had het nooit goed begrepen, hoe dat precies zat met vrouwen en ziekenhuisseries. Van E.R. tot Grey's Anatomy: niet meer dan wat witte jassen en stervende patiënten die als decor dienen voor de onderlinge verhoudingen van het ziekenhuispersoneel. Dokter doet het met verpleegster, verpleegster bedriegt dokter en ondertussen worden er nog enkele harttransplantaties en beenmergpuncties uitgevoerd. De dokters mochten nog zo knap zijn en nog zoveel levens redden met hun zongebruinde handen - ik kon er niet warm of koud van worden. En zapte weg vanaf het moment dat er een scalpel op mijn scherm verscheen.

Onnodig te zeggen dat ik dan ook weinig enthousiast was toen mijn omgeving met House M.D. kwam aanzetten. Drie seizoenen ziekenhuisreeks- no thank you! Maar men drong aan en de volledige box belandde in mijn kast, waar hij vervolgens maanden bleef staan. En er pas uitkwam toen een kwalijke verkoudheid mij tot de zetel veroordeelde en ik uit verveling de wedervaren van dokter Greg House en zijn team begon te volgen. En toegegeven, na enkele afleveringen verkocht was. Want, zo maakte ik mezelf wijs, dit was geen typische ziekenhuisreeks - de medische gevallen waren serieuze kwesties, niet zomaar wat gebroken armen en benen. Het hoofpersonage House is geen George Clooney of McDreamy, maar een cynische man die op de koop toe nog eens mankt en verslaafd is aan pijnstillers. Geen cliché's dus, maar een reeks van niveau. Ja toch?

Na een aflevering of zes begon het niveau me iets minder te interesseren. Hoe dat nu zat tussen House en de mooie Dr. Cameron, wilde ik weten. En dat Dr. Chase er best knap uitzag, zeker wanneer op hij goddelijke wijze druk bezig was met het redden van een leven. Om van House zelf nog maar te zwijgen, die zo lelijk en cynisch is dat het zelfs sexy wordt. Een beetje jammer vond ik het, toen het beter ging met mijn verkoudheid. Maar het werd tijd om mezelf tot de orde te roepen, want gezwijmel bij witte jassen, daar ben ik te stoer voor. Het zal de koorts wel geweest zijn.

Oh ja, de box heb ik nog steeds niet teruggegeven. Ik denk dat dit ook nog even zal duren. Je weet maar nooit...

Wat de glossies ook mogen beweren: peuters zijn géén cool accessoire. Tot die ontdekking kwam ik tijdens een weekendje weg met het gezin, in een zuiders hotelletje.

De uitbaters hadden ons nog verzekerd dat de peuter geen probleem stelde. Meer nog: onze tweejarige kan indien gewenst gebruik maken van de jacuzzi en net zoals ‘ne grote’ een deugddoende massage genieten. Soit, bij het eerste ontwaken zit het er al meteen tegen. Om 8u30 laat de kleine voor het eerst (zachtjes) van zich horen. Geen geblèr, alleen wat gebrabbel. In de kamer naast de onze horen we de uitbaters luidkeels fulmineren, ramen en deuren worden opzichtig dichtgemept.

Als ze om kwart over tien eindelijk uit hun bed sukkelen om wat ontbijt klaar te zetten, beantwoordt hij mijn welgemeende goeiemorgen met een blik die laat vermoeden dat zijn ega die nacht met een bezemsteel de diepte van zijn achterwerk heeft willen peilen.

"Zo'n ochtendhumeur is toch wel kut als je een Bed & Breakfast runt", mijmeren we boven onze Cornflakes. Maar het probleem blijkt toch iets fundamenteler te zijn. Drie dagen lang zijn we persona non grata en worden we straal genegeerd. Wie schetst onze verbazing als daar plots een horde Vlaamse showbizzgrieten diezelfde B&B komt bevolken. De klootzak tovert meteen een brede lach op zijn gezicht, krijgt testosteron-oprispingen dat het geen naam heeft en zijn vrouw kijkt met lede ogen toe hoe hij een bestofte paringsdans ten berde brengt.

Dat de luidruchtige feestjes doorgaan tot een kot in de nacht en dat er ’s ochtends een plas kots uit de jacuzzi opborrelt, kan hem blijkbaar niet deren. Zo lang de kleine zich maar gedeisd houdt. Bref, peuters zijn dus geen cool accessoire. Volgende keer pakken we zo’n showbizzgriet mee om onze pr te doen.

Met een vriendin op vakantie gaan heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. Zeker als die vriendin ervan overtuigd is dat haar billen evenveel vet bevatten als een familiepak frituurolie, dat haar buik drieduizend kwabben ver reikt en dat haar kuiten geen enkele gelijkenis met tentpalen uit de weg gaan, terwijl ze in realiteit op alle fronten niet meer dan een kwart is van jezelf. En neen, niet dat ik zelf als een soort pre-gemetamorfoseerde Margriet Hermans door het leven ga. Niet echt. Normale maten en gewichten, that's me.

Maar bon, dan zit je daar. Samen lol te trappen op reis. En bij elk glaasje rood, slaakt je reisgezel in paniek een "o wee, die calo's!" kreet. Na een stevig ontbijt besluit ze de rest van de dag niks meer te eten. Wijs besluit, maar wanneer ik zelf rond de vieren mijn tanden in een mega stuk kaas zet, er een handvol pruimen en een stuk stokbrood bij sleur, voel ik haar "eigen schuld, dikke bult - met de nadruk op "dik" - in mijn rug priemen.

Dus ja, na dag twee smokkel ik een paar bananen en een lunchyoghurt ongezien mijn kamer in. Wegens geen zin in opgelegde schuldgevoelens. En als ze me op de avond van dag vier vraagt wat ik die namiddag nog gegeten heb, en op mijn antwoord "euh, een appel en wat noten" wijsneuzerig antwoordt "ik niks hoor, gewoon geen honger", ben ik - ik beken - even in de war.

Tot ik op een ochtendwandeling vaststel dat haar onderbenen amper de helft zijn van mijn bovenarmen. En haar hoor zeggen dat we nog twee bergen over moeten om onze calorieën van de vorige avond kwijt te geraken. Dan ben ik ineens heel blij met mijn o zo normale lijf en wens ik alle ano's van deze wereld snel beterschap.

Gisteren keek ik op tv naar een programma over 'Southern Belles', meisjes uit Mississippi en Tennessee en andere zuiderse staten in Amerika waar ze vooral nog veel met ma'am en y'all praten. Meisjes die iedere dag paardrijden, vogels neerschieten, hun haar touperen en tussendoor ook wel eens meedoen aan lokale missverkiezingen. Meisjes die wanhopig worden als ze op hun 24e nog niet getrouwd zijn, en bij eerste dates meteen peilen naar the marriage potential van de man in kwestie.
De meisjes kwamen een beetje over als hersenloze trienen die net iets te veel haarlak gesnoven hadden. Hun vriendjes waren één voor één weggelopen uit een foute catalogus voor ouderwetse herenkleding (type: ik ga vaak zeilen met mijn bootschoenen), met de haren netjes in een zijmeet gekamd. Ze waren allemaal erg 'supportive' voor hun overdressed en oranjebruine vriendinnetjes die nieuwe miss teen carrot farm of zoiets wilden worden, en vonden het niet erg om samen met moederlief mee parelkettingen en extreem lelijke pageantjurken te gaan uitkiezen in de lokale prinsessenjurkenwinkel. Het waren kortom een voor een deurmatjes. Van die jaknikkers die hun gal altijd gelijk geven, nooit tegenspreken en na zo'n vijf jaar huwelijk waarschijnlijk regelmatige klant zijn bij het dichtstbijzijnde whorehouse, pardon my french.

Niet dat ik echt ergens heenwil met dit postje (zo blijkt nu), behalve dan dat ik, na eerst gedacht te hebben 'die crazy Americans uit het zuiden, such morons', besefte dat ik toch ook wel wat mensen ken die in zo'n soort relatie zitten, zaten of zelfs willen zitten. Lekker veilig, en ondertussen maar kijken of er niemand beter langskomt. Relaties waarbij openheid niet belangrijk is en trouw ook niet echt. Relaties die mijn cynische blik op de liefde alleen maar cynischer maken.

Want ik, in al mijn naïviteit, was altijd van de mening toegedaan dat je enkel in een relatie zit met iemand waar je op dat moment van overtuigd bent dat hij -of zij- wel eens de ware kan zijn. Dat je wederhelft iemand is waar je elk moment van de dag én nacht mee zou kunnen doorbrengen, maar dat niet hoeft, omdat je elkaar vertrouwt, en ook kan genieten van het 'ik mis hem/haar zo hard!'gevoel. Dat je enkel samen bent met iemand waar je eventueel nog mee zou willen trouwen. Maar dat ben ik, in al mijn naïviteit. Want het lijkt er niet meer om te gaan naar wie je verlangt, maar om wie je kan krijgen.
Of misschien ben ik te cynisch... Of loop ik al te lang rond in een dichtbegroeid eikelbos om nog andere bomen te kunnen herkennen.