'Lily is de vrouw van mijn dromen. En als Lily nu iets met me zou willen, zou ik helemaal gelukkig zijn'. Dat verliefde mannen nog dwazer kunnen zijn dan vrouwen, bewees de nieuwe kennis die vriendin E. en ik net op café ontmoet hadden. Buiten Lily bleek hij een passie te hebben voor hoofdsteden van derdewereldlanden en het achteroverslaan van behoorlijke hoeveelheden drank, wat meteen de hoofdingrediënten van de avond bepaalde.

Enkele uren later, slaapkamertijd, leek hij Lily al helemaal vergeten, en ik vermoed dat ook de hoofdsteden van Maleisië en Costa Rica even niet meer prioritair waren. Wel aan de orde: zijn ontevredenheid over een eerder -euh- mindere minnaarsprestatie en de bezorgdheid of ik daar al dan niet over zou zwijgen. Wat ik, discreet als ik ben, plechtig beloofde: ik zou het aan niemand zeggen.

Nu wil ik daar - kleine tip voor de mannelijke bevolking - even bij vermelden dat ik met 'niemand' een viertal vriendinnen bedoel, die vervolgens ook beloven te zwijgen als het graf, waardoor het net lijkt alsof ik niets heb verteld. Dat deze tactiek in praktijk niet altijd blijkt te werken, hoeft weinig verdere uitleg. Maar dat een van deze vriendinnen al na een dag op de hoogte is via een collega waarvan de vriend een oude bekende is van de man in kwestie, komt hoogst zelden voor. Onnodig te zeggen dat ik net niet van mijn stoel viel door zoveel mannelijk geklets.

'Weet je nog, die jongen met zijn hoofdsteden?'. Twee weken later bleek ook vriendin E. zich vergist te hebben in een gin tonic te veel en hoofdstedenjongen had zich niet gerealiseerd dat het bed delen met twee vriendinnen in evenveel weken nu eenmaal zoveel betekent als vragen om problemen.Gelukkig voor mij bleek hij niet plots een betere minnaar (lees: het lag niet aan mij), gelukkig voor E. bleek hij geen gemeenschappelijke kennissen te hebben met een van haar collega's. Maar wat wel duidelijk werd, is dat vrouwen maar beter op hun hoede kunnen zijn voor jongens die veel weten van hoofdsteden en al evenveel drinken. Zeker als ze Lily heten.

Zolang die aardige weerman het niet officieel meedeelt, blijf ik de komst van de herfst hardnekkig ontkennen. Langzaam verkleurende bladeren, stiekem korter wordende dagen en langer wordende rokjes, hier en daar een jasje op het terras-ik spotte dit weeked zelfs al bontjasjes op straat!!... ik deed maar al te graag alsof ik het niet zag. Zoals een vrouw die heel hard blijft geloven dat haar allerliefste écht wel overwerkt, ook al komt hij geurend naar overspel thuis, wil ik geloven dat de zomer me trouw blijft.
Tenminste tot zijn officiële einde op 21 september, lijkt me een eerlijke deal, niet?
Augustus was hart -en huidverwarmend en hielp me zelfs vergeten dat mijn roze koffertje de hele zomer ongebruikt bovenop de kast bleef liggen. De laatste dag van augustus gloeide nog na in mijn herinnering toen ik, een beetje verfrommeld door de nacht, de gordijnen opende en met wanhopig gejammer vaststelde dat mijn geliefde zomer werd weggespoeld door een eerste hardnekkige najaarsbui. ‘Nieuw schooljaar, nieuw seizoen’, moeten die cynische weergoden gedacht hebben.

Wat is het toch met de zomer, dat het afscheid telkens zo moeilijk maakt?
Als je het mij vraagt is het antwoord eenvoudig: het is de zon, het bronzen kleurtje, de frivole bikini’s, de blote voeten in het gras of in het zand, het zoute water op je huid, de festivals, de terrasjes, de parapluutjes die enkel hun nut bewijzen in je cocktail, de barbeques, de geur van zonnecrème, fluitende vogels, de bloeiende bloemen, de vakantieliefdes, de vlinders die als rozenblaadjes op je pad landen, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
‘Ach, wees toch eens niet zo dramatisch’, zei een vriendin toen ik ook haar op de hoogte bracht van mijn gebroken zomerhart. ‘Je krabt nog steeds aan die jeukende muggenbeten, je iPod overleefde een dagje zee niet, je was na slapeloze nachten door de hitte echt niet om aan te spreken en mag ik je erop wijzen dat je meer bikini-stress had dan zenuwen voor welk examen dan ook?’ Stuk voor stuk voldongen feiten waar ik moeilijk iets tegenin kon brengen. Dan maar nonchalant van onderwerp veranderen door heel druk door het heerlijk dikke modenummer te bladeren. Om de intrede van de herfst kon ik niet meer heen. Snel raakte ik afgeleid door leuke regenjasjes, wollige sjaals, schattige mutsen, stoere laarzen en must-have outfits die stuk voor stuk geen zomerse temperaturen tolleren. Misschien, heel misschien, zou een kleine tot middelgrote shoppingspree de pijn kunnen helpen verzachten. Want met de juiste nieuwe kleerkastbewonders ben ik wel bereid mijn best te doen om er een Fab Fall van te maken. Maar tot die tijd, zomer en zinder ik dolgraag nog even na!