'Geef jij dat uit aan je hàààr', roept vriendin C. uit als ze toevallig de rekening van mijn voorraad shampoo aantreft. Zij en ik hebben een andere visie op persoonlijke hygiëne, zoveel is duidelijk. 'Je bent gek', wrijft ze het er in. 'voor dat geld kan ik twee weken naar de supermarkt'. Vol schaamte mompel ik iets over 'een investering' en verzwijg gemakkelijkheidshalve dat ik ook net een nieuwe jeans heb gekocht.

C. heeft natuurlijk makkelijk praten: ze is gezegend met dikke blonde lokken die haar gezicht altijd perfect omlijsten, zelfs als ze net in de zee heeft gezwommen. (Echt waar! Ik heb het gezien). Ik moet het doen met een derde van haar volume een een coupe waar zelfs mijn stijltang een depressie van krijgt, dus vind ik het verantwoord dat ik nu en dan flesjes koop die beloven daar iets aan te verhelpen. Dat ik dan soms op het einde van maand nog wel heel weinig geld over heb voor het eten, probeer ik onder de noemer 'dieet' te categoriseren.

'Wat zit je haar leuk', complimenteert vriend W. me die avond. (Zie je wel! Zie je wel!). Waarop hij vraagt of ik hem een biertje kan betalen, aangezien hij wat krap zit. Vriend W. heeft net een eigen huis gekocht, met tuin. Dat betaalt hij door te besparen op de kleine dingen in het leven, zoals een auto, en kappersbeurt en een occasioneel drankje. Voor mijn spilzucht heeft hij enkel misprijzen, en af en toe staart hij naar mijn handen alsof er een gat in te ontdekken valt.

Investeren in immobiliën is ongetwijfeld verstandiger dan in de textielsector, dat begrijp ik. Maar jezelf pret in het leven ontzeggen voor een eigen stulpje, dat gaat me toch een stap te ver. Dus weiger ik vooralsnog huiselijk te worden en blijf ik genieten van mijn nét iets te dure jeans en dito kapsel. Heupwiegend, dat spreekt, want zo'n huis koop je per slot van rekening niet alleen. En met azijn is voor zover ik weet nog nooit een vlieg gevangen.