Rebound I ww 1. terugspringen, stuiteren; 2. (fig) terugwerken neerkomen; II zn 1. terugstoot, -sprong, -stuit; 2. (fam) reactie na (terugslag van) teleurstelling.

"Hier komt nummer drie op de rebound!". Vriend K. was behoorlijk enthousiast toen ik hem enkele weken geleden tegenkwam in een discotheek, waar overmoed in aantal glazen uitgedrukt wordt. Of hij nu de jongeman aan mijn arm bedoelde dan wel de jongedame waar hij zijn tong in draaide, was onduidelijk. Maar het principe bleef hetzelfde: hij en zij waren niet naar wie we werkelijk op zoek waren. Een beetje onrespectvol noemden we hen dus 'rebounders'.

Een rebound is een reactie na een teleurstelling, zo leert het woordenboek ons. Eentje op liefdesvlak, zo vullen we zelf aan - je kan van een woordenboek niet alles verwachten. To rebound betekent ook 'stuiteren', de interpretatie daarvan in amoureuze context laat ik in het midden. Zeker is dat beide betekenissen een lapmiddel zijn voor gedeukte ego's en gebroken harten.

Zo gebeurt het dat mensen een week na het einde van hun relatie plots de nieuwe liefde van hun leven tegenkomen. Iemand die de plek van de vorige in hun bed en leven kan innemen en die hopelijk qua meubels een beetje compatibel is. Zo gebeurt het ook dat wie afgewezen is, een makkelijker slachtoffer is voor stuiterende one night stands die instant zelfbevestiging lijken te beloven.

'Het leek zo'n goede oplossing', huilt vriend K. twee weken later, toen rebound girl nummer drie niet bereid was de plaats in zijn leven en bed in te nemen. De oplossing van zijn wanhoop werd gezocht op de bodem van het glas, terwijl hij stiekem uit zijn ooghoeken keek of er niemand was die als terugvalmeisje nummer vier kon fungeren - een wazige geest is nu eenmaal minder kritisch. Nu maar hopen dat haar meubels compatibel zijn.

'Kan je even langskomen? Ik zit op een terrasje met X. en het is net gedaan met haar lief'. Als dit soort boodschap je voicemail meerdere keren per week vult en je de X. kan vervangen door je hele vriendinnenkring, dan weet je: het is zover. Het is Die Tijd van het Jaar, waarin alle koppels uit elkaar gaan en de miserie die rondraast, doet orkaan Katrina verbleken tot een windzuchtje. En de eeuwige single in mezelf wordt plots gepromoveerd tot de Florence Nightingale van de gebroken harten, rondrennend met feel good movies en gin voor wie het nodig heeft.

Niet dat ik dat onaangenaam vind, integendeel. Gesplitte koppels betekenen zoveel als: minder mensen die willen cocoonen voor televisie, wat mijn uitgaansleven ten goed komt. Terrasjes met net-single vriendinnen, zware doorzakavonden met vrienden die denken dat ze al klaar zijn voor de jacht en enig leedvermaak wanneer blijkt dat beide categorieën na zoveel overmoed over schoenen en woorden beginnen te struikelen. Dat ik er zelf hoofdpijn en een levercrisis aan overhoud, maakt me niet zoveel uit - in naam van de vriendschap dienen nu eenmaal offers gebracht te worden.

Maar dan zijn er de nadelen. Want net single vrienden willen soms wel erg veel kwijt over de voorbije relatie, en ik hoef niet altijd te weten waar het precies misging. Zelfs niet, vooral niet eigenlijk, als dat in bed was. Ander nadeel: als je vriendinnen terug single zijn, stijgt de concurrentie op de single markt, temeer daar ik mijn vriendinnen meestal kies onder de interessantere vrouwenexemplaren. En tenslotte kreunt mijn bankrekening onder de terrasjes, feestjes en emoshopmomenten - of hoe de ene structurele crisis de andere misschien kan oplossen.

Dus, liefste vrienden: ga allemaal terug daten. Zoek iemand om zomer of bed mee te delen zodat ik een beetje geld en slaap kan sparen. Oh, en als je tijdens dat zoeken een mooi intelligent exemplaar met gevoel voor humor tegenkomt: geef hem met een gerust geweten mijn telefoonnummer.