Een vriendin van me heeft een affaire. Met een collega. Dat hij een slordige vijftien jaar ouder is, twee kinderen heeft en in bed prestaties neerzet die hoogstens als 'teder' kunnen omschreven worden, maakt haar niet zoveel uit. Als vrouw wil je per slot van rekening bemind worden, nu eens met engagement, maar soms ook vrijblijvend.

Als toeschouwer vanop de eerste rij vind ik het best spannend, zo'n affaire. Lieve berichtjes over en weer, afgewisseld met een mailtje dat een gesprek voorbereidt. Eentje over de toekomst, al is die in het geval van een affaire meestal vaag. Maar wat zou het ook? Zij hoeft niet aan luiers en naschoolse opvang te denken, en leerde Coco Chanel ons al niet de voordelen van een positie als minnares? Sterk, onafhankelijk en op de hoogte van alles, in tegenstelling tot die arme officiële wederhelft die het woordje 'overwerken' net een keertje te veel gehoord heeft.

Nadeel is dat ze naast het bed ook met hem de werkvloer moet delen. Dat hij met andere woorden te pas en te onpas rond haar bureautje drendelt, waarbij zij zich verbeeldt dat iedereen de prille verliefdheid van hun beider gezichten kan aflezen. Om dit te vermijden, loopt ze dan meestal weg. Stoot ze een tas koffie om, of spurt ze met een hoop papieren het kantoor van haar baas binnen, struikelend over de woorden 'dringend' en 'meeting'. Om hem vervolgens een mailtje te sturen waarin ze hem vertelt dat ze niets van hem verwacht en niet verliefd is. Dat ze druk is, plannen heeft. En dus geen tijd voor hem. Twee dagen blijft het stil op de sms-lijn. Waarop ondergetekende ter hulp geroepen wordt: 'wat heb ik nu verkeerd gezegd?'

Een ding is duidelijk. Saai wordt het niet snel, zo'n affaire.