"Wat heeft ze nu weer ààààààààn?". Wanneer vriendin M. op het appel verschijnt, duurt het meestal niet lang voor iemand dit zinnetje in mijn oor fluistert. Alsof M. plots meer mijn dan hun vriendin is als het op de keuze van haar outfit aankomt. 'Ze is nog jong', herhaal ik geroutineerd, terwijl ik zuchtend naar haar nauwelijks bedekte boezem kijk en mij afvraag hoe ze die billen in dat minirokje gepropt heeft.

Niet dat ik iets heb tegen decolletés of korte rokjes, integendeel - voor wie zich ooit een nageslacht tot doel heeft gesteld, zijn ze zelfs noodzakelijk. Maar wanneer iemand zelfs gaat solliciteren met zichtbare bh-kant en het als een compliment beschouwt wanneer een spontane student haar aanspreekt met 'tetten', is het tijd om in te grijpen. Al wil mijn aangeboren gevoel voor tact wel eens in de weg staan om zoveel pijnlijke waarheid hardop uit te spreken.

Dus besluit ik haar mee uit winkelen te nemen. En advies te geven: zou je geen rolkraagtruitje proberen en ik dacht echt dat die broek je een maatje groter beter stond. Afkeurend kijkt M. in de spiegel, mijn innerlijke Trinny en Suzannah negerend. Om vervolgens te opteren voor een doorkijkjurkje, dat ze naar eigen zeggen 'sexy' vindt. Zelden was de grens met vulgair zo dun, maar in de naam van de vriendschap hou ik mijn mond. En ik neem me voor haar de eerstkomende drie maanden niet op een feestje tegen te komen.

Tot we aan de kassa komen, waar ik het ergste verwacht (ga je dat ààààndoen?) - maar nee, met een ongelofelijke professionaliteit pakt de verkoopster het doorkijkgeval in, noemt zonder verpinken de prijs en wanneer de bankkaart opgediept wordt, steekt ze het pakje resoluut in een zak waarop in grote letters 'nightwear' staat. Ik zie M. bleek worden, maar in mezelf jubelt een stijlnonnetje om zoveel rechtvaardigheid. En misschien vergis ik mij, maar ik denk dat de verkoopster even discreet naar me knipoogt. Zoals het een icoon van tact betaamt.

Niks. Helemaal niks. En dat al twee maanden lang. Twee maanden en half, eigenlijk, als ik toch eerlijk ben. En ik weet niet goed hoe ik ermee om moet gaan, met deze seksuele sahara na jaren van oases en palmbomen en van die cactussen waar voedend water uitstroomt als je er een gaatje in maakt. Wat gebrek aan uitwisseling van speeksel al niet met een mens kan doen.

Het hangt natuurlijk een beetje samen met het feit dat ik, al een paar maanden lang, behoorlijke nestdrang vertoon. Daar waar ik op donderdagavond vaak nog tot in de late uurtjes de leukste feestjes afschuimde, om vrijdag keurig op tijd achter mijn bureautje te zitten na zo’n drie uur slaap, om dan vrijdagavond weer als een gek het nachtleven in te duiken, net zoals zaterdag, zodat ik zondag totaal uitgeput mijn bed inkroop, tot woensdag kon recupereren, om dan weer opnieuw te beginnen. Nooit moe, altijd in de mood voor een dansje en altijd de eerste om klaar te staan voor een nieuw feestje. Nu ben ik al moe als ik tot elf wat ga drinken, en de volgende ochtend om acht er weer uit moet. Ik apprecieer opeens de charme van een gezellige avond thuis op de bank – want buiten is het toch zo koud –en verkies een rustig boek boven een stevig feestje. Plots worden de was en strijk prioriteiten, begin ik te denken over welk soort sla het best bij die soort kaas past en ben ik op zoek naar matching bloempotten bij dat nieuwe plantje. Gezellig allemaal, en we moeten allemaal eens groot worden (Yeah Right..) en je hebt al wel eens van die periodes dat je de charmes van het huisvrouwtjesbestaan inziet, terwijl je niet snapt waarom je vroeger ook alweer tot vijf uur op al die feestjes bleef. Zo’n periodes zijn niet abnormaal. Maar zo’n periodes zijn allesbehalve productief voor liefdes- en seksuele avonturen. En het is net dat wat me dwars zit.

Dus bedacht ik me dat, aangezien ik niet zo vaak nieuwe mensen tegenkom, ik het misschien maar moet doen met diegenen die ik al ken (no pun intended). Echt moeilijk kan dat niet zijn, denk ik zo, aangezien zowat de helft van de mensen die ik ken zonder al te veel problemen een seksrelatie opzetten en onderhouden. Het is gewoon een kwestie van iemand te kiezen die je wel ziet zitten, en waarvan je eigenlijk al weet dat het op dat vlak nogal klikt, die er een beetje goed uitziet en die vooral niet moeilijk doet tussendoor en achteraf. Vervolgens moet je dat ding gewoon in gang zetten en hupsakee, zeg maar dag aan de sahara!

Veel keuze is er niet (vooral niet nadat ik mijn homoseksuele vrienden heb geëlimineerd. Dat lijkt me toch het beste), dus mijn slachtoffer is snel gekozen. Nu nog verleiden en we zijn vertrokken, en, laat ons eerlijk zijn, echt veel moeite is daar ook niet voor nodig. Een blik hier, een lachje daar, wat strategisch getimede aanrakingen en voor je het weet ben jij degene die verleid wordt. Alleen blijken mijn technieken niet zo overtuigend als ik ze met voorbedachte rade toepas. Of beter gezegd: ik geloof niet zo in mijn technieken nu ik weet dat ik maar één doel voor ogen hebben. Mijn blik hier wordt een verlegen blik naar de andere kant, een lachje daar wordt wat vreemd gegrijns naar de grond en die strategisch getimede aanrakingen blijken plots zo’n big deal, dat ik die maar laat voor wat ze zijn. De wat meer opvallende ways to go zijn al helemaal geen optie als ik zo zelfbewust ben en plots drie keer begin na te denken over wat ik zeg en wat ik doe en over mijn kort kopje en over waarom ik geen lange lokken heb om eens zwoel mee te zwieren. Want daar vallen mannen toch voor, is dat niet eens wetenschappelijk vastgesteld? Blijkbaar ben ik erg goed in sexy doen als ik het zelf niet weet, en word ik een enorme kluns als ik het net probeer te zijn.

Na zo’n vier mislukte pogingen, en de mededeling van een vriend dat ‘mannen subtiele hints niet snappen, en je het best gewoon maar eens een keertje vraagt in een sms’, besluit ik er maar mee te stoppen. Of liever, er nooit meer mee te beginnen. Ik wacht wel tot dat nestelgedoe weer weggaat. En mijn sahara vanzelf weer wat water krijgt. Of er iemand langskomt met een gietertje.

Het moet zowat hét gespreksonderwerp van de afgelopen week geweest zijn: de jobkorting. Een financiële geste van de Vlaamse regering in moeilijke tijden, geschonken met de liberale hoop dat onze dankbaarheid tot juni reikt. Bij dit laatste heb ik zo mijn twijfels: financiële meevallers dienen in mijn ogen onmiddellijk uitgegeven te worden, en het instantgeluk van een nieuwe aankoop is -meestal- van korte duur.

Het duurt dan ook niet lang voor ik als Alice in Wonderland door de Schuttershofstraat huppel, hardop dromend van een duur stuk - zo eentje dat ik anders zou laten hangen voor een confectie-alternatief dat meer op mijn budget gesneden is. Maar mijn enthousiame maakt een kamikazebeweging wanneer ik een eerste potentiële aankoop in de spiegel zie - het jurkje in kwestie treft hierbij geen schuld, mijn spiegelbeeld des te meer: haar dat eruitziet als uitgedund stro, een gezicht dat van een puisterige puber zou kunnen zijn en een lichaam dat schreeuwt om een fitnessabonnement en een kuurtje zonnebank.

Terwijl mijn rationele kant al druk maatregelen neemt (max 1000 kcal per dag, liters water, scrubben, rondjes joggen in het park...), wandelt mijn emotionele zelf onbewust een andere winkel binnen, vol beautyspullen. Toeval bestaat niet, dus ik stort mijn waterval aan frustraties uit tegen een verkoopster. Die erg begrijpend is en voor elk probleem een gepast flesje voorstelt: constructief denken, noem ik dat. Wanneer ik met een mandje vol oplossingen aan de kassa kom, blijkt dat zoveel constructiviteit duur betaald wordt - een jobkorting is er niets bij.

Maar het moet gezegd, wanneer ik 's avonds na een intensieve middag vol maskers en moisturizers de deur uitga, waaien de complimenten mijn richting uit ('wat zie je er goed uit, je straaaaaalt gewoon'). Dat ik er naarmate de avond vordert iets minder stralend ga uitzien, mag de pret niet drukken: morgen zijn er weer flesjes die daar iets aan verhelpen. Gelukkig maar dat zo'n dure producten lang meegaan - met een beetje geluk halen ze zelfs 7 juni.