Het was zo’n zondagavond uit een dozijn. Striemende regen, geen bal op de tv, duffe kop van het binnenzitten… De ideale omstandigheden voor een overdosis zelfbeklag. Net als ik aan de vraag ‘waarom is mijn leven so boooring’ kom, gaat mijn gsm. Onbekend nummer. Interesse gewekt. ‘Hallo, met Joost van reclamebureau X. Je kent me waarschijnlijk niet, maar ik heb je nummer via via gekregen. ’t Zit namelijk zo: voor een campagne voor zonnebrillen zijn we op zoek naar leuke vlotte mensen voor een roadtrip naar de Côte d'Azur. Vertrek over twee weken…” Wow! Kort samengevat: fotoshoot on the go, drie dagen Saint-Tropez voor twee (in het gezelschap van nog drie andere koppels), chique villa met alles erop en eraan, eten en drinken à volonté én on top of that zat er ook nog een vergoeding in ‘voor onze moeite’. Enfin, ik weet niet wie hierboven weekenddienst had, maar mijn gebeden zijn nooit eerder zo snel verhoord. Ik zie het plaatje helemaal voor me: BB-gewijs aan het zwembad, lonkend vanachter een zonnebril... Zucht. Ik kreeg nog twee dagen bedenktijd (what for?), ten laatste dinsdag moest Joost het weten. Mijn vriend zag het direct helemaal zitten - op een klein detail na - dat gefotografeer…Moet dat echt?
Nu ja, hindernissen zijn er om overwonnen te worden en mannen om bewerkt te worden. Met succes, overigens. Tegen maandagavond stonden zijn koffers zo goed als klaar. Nu nog dat telefooontje naar Joost en weg zijn wij... Het enthousiasme in zijn stem verdwijnt meteen als ik mijn naam noem. Net als zijn vlotte babbel van zondagavond. 'Er is een probleempje. Wegens de crisis heeft de klant gekozen voor een iets soberdere campagne..." De rest hoor ik al niet meer. Life's shit. For sure.

Ik heb een geheim. Een zwakte die ik alleen opbiecht wanneer de praktische omstandigheden me ertoe verplichten. En nee, dan heb ik het niet over mijn soms schaamtelijke alcoholgebruik (daarvan is ondertussen iedereen op de hoogte), maar over een gênante kwestie die met de jaren alleen vervelender wordt: ik kan niet autorijden.

Niet dat ik het nooit geprobeerd heb: vijf jaar geleden reed ik met enig misplaatst zelfvertrouwen voor het eerst de snelweg op. Resultaat: de auto van mijn moeder bijna verkreukeld en ik langs de pechstrook, huilend als een kind op een enge kermisattractie: 'ik wil hierui-uit!!!!'. De rest van mijn studententijd bleef ik veilig aan de toog zitten, verkondigend dat mensen evolutionair gezien ongeschikt zijn om tegen 120 over de snelweg te racen. Ik vermoed dat in die tijd ook mijn onvoorwaardelijke liefde voor gin-tonics ontstaan is.

Ook toen ik later freelance aan de slag ging, was er geen probleem - ik werkte lekker thuis en om de gang over te steken had ik hoegenaamd geen auto nodig. Maar dan vind je, zoals men dat noemt, de job van je leven, die heel wat verder van je bed blijkt te liggen dan de woonkamer - een kilometer of zeventig, om precies te zijn. En tenzij je graag tijd spendeert met het wachten op vertraagde treinen, gemiste aansluitingen en kapotte bussen, lijkt een auto plots niet meer zo'n overbodige luxe.

Dus ben ik er opnieuw aan begonnen, met de moed der wanhoop. En na een klein maandloon gespendeerd te hebben aan rijlessen, kan ik nog steeds niet invoegen, durf ik nog altijd de snelweg niet op en begrijp ik niets van de Top Gear-achtige termen waarmee mijn vrienden me adviseren. Maar met een dapper 'yes we can'-gehalte zet ik door, in de hoop binnen een half jaar de begeerde woorden 'ik ben met de auto' te kunnen uitspreken. En tot die tijd bestel ik met veel plezier een gin-tonic te veel. Nu het nog mag.