Ik vind ze maar af en toe leuk, de facebook-paginas waar menig vriend fan van is omdat de titels een grote vorm van herkenbaarheid in zich dragen. Zo ben ik volwaardig lid van de groep 'onverantwoord blijven hangen', maar haal ik mijn schouders op voor de talloze politieke fora, laat staan dat ik het rookverbod op virtuele wijze zou steunen. Maar onlangs stootte ik op een intrigerende pagina, getiteld: 'I blame Disney for my high expectations of men'.

De stelling is overduidelijk: wij, een generatie twintigers die door onze ouders voor een Disney-video werden gezet in een poging hun zondagsrust terug te winnen, zouden daar onrealistische verwachtingen over mannen op nahouden. We zouden denken dat de andere sekse uitsluitend bestaat uit prinsen op een wit paard, al dan niet vermomd als een kikker of een gruwelijk beest, die ons vervolgens overtuigen van hun liefde zodat we vanaf dan niets meer hoeven te doen, buiten verder leven op de happily ever after-manier.

Even heb ik overwogen om fan te worden van dit statement, meer om de humor dan om de waarheid ervan. Want ik zie mijn vriendinnen, één voor één uit de Disney-generatie, dagelijks emmers water naar wijnkelders slepen om een fijn evenwicht in hun relatie te behouden. Sterke vrouwen die zich er al jaren bij hebben neergelegd dat prince charming ook wel eens met zijn vrienden op stap wil en soms betere dingen te doen heeft dan 's nachts met hen op een vliegend tapijt boven de stad te zweven. Net zoals zijzelf 's ochtends niet zingend het bed uit glijden en met hulp van bevriende vogeltjes een eitje bakken.

Niet dat we niet af en toe dromen van die prins. Maar dat doen we al sinds de middeleeuwen dus ook hier treft Disney weinig schuld. En misschien dromen we niet zozeer van die prins, als wel van het leven dat hij ons zou bieden: rijk, zorgeloos en voorzien van iemand de de afwas voor je doet - iets waarvoor je evengoed een lottoformuliertje kan invullen. Dus misschien moesten we Disney achterwege laten en massaal een facebookpagina 'ik zou graag zonder moeite veel geld krijgen' oprichten, hopend dat die op meer bijval kan rekenen dan die van de gemiddelde politicus. En ondertussen onverantwoord blijven hangen, want je weet nooit wie je tegenkomt.

'We hebben een rat gevangen!' Vriend P. en vriend J. hebben een samenzweerderige tinteling in hun ogen, eentje van het soort dat ervoor zorgt dat mannen terug glunderende jongetjes worden. Een hele dag hadden ze met strategisch inzicht een een zelfgemaakte speer gejaagd op het ongedierte, en de voldoening die de vangst hen opleverde zorgde ervoor dat ik stikjaloers achterbleef.

Niet op hun rattenjacht -ik ben beide heren nog steeds dankbaar dat ze mij het bewijsstuk van hun queeste hebben bespaard-, wel op de tijd die ze hebben om een hele dag te spenderen aan iets waar anderen zich met een valletje vanaf zouden maken. Want vriend J. studeert, wat hem toelaat op kosten van ouders en een occasionele weekendjob zijn dagen in alle rust en kalmte te spenderen. Vriend P. van zijn kant heeft een talent voor poker, een hobby die tot dusver lucratief genoeg bleek om zijn neus op te halen voor een job waarbij je je huis uit moet.

Dus kan ik het niet helpen dat ik jaloers ben op de vrijblijvendheid van hun dagen, terwijl mijn agenda tot begin volgend jaar volgepland staat met werk- en andere verplichtingen. Het is het soort jaloezie dat de kop opsteekt als ik een overduidelijk rijk getrouwde vrouw met geblondeerde haren en een slecht geparkeerde SUV de tijd zie nemen om met zorg haar boodschappen uit te kiezen, net zoals ik onredelijk kwaad kan worden op een oud vrouwtje dat een kwartier lang hulp vraagt bij het invullen van haar lottoformulier aan de verkoper waarbij ik mijn krant wil afrekenen.

'Jij maakt je gewoon te druk' krijg ik vaak te horen als ik van trein naar afspraak hol, ondertussen nog even de wasserette binnenspringend en druk bel met vriendinnen die ik naar mijn gevoel schaamteloos verwaarloos. En hopeloos word als ik zie dat de klok alweer drie uur aangeeft als ik eindelijk thuis ben, terwijl de volgende dag slechts enkele uren later begint. Met een telefoontje. Van vriend P., met de mededeling dat hij het bereiden van een wildschotel als dagactiviteit heeft gekozen en of ik 's avonds wil komen eten. Gelukkig maar dat ik nog vrienden met tijd heb.