'Ik heb botten besteld. Wil je ze zien'? Collega M. loodst me naar Yoox, een drukbezochte site op de redactie en meermaals de oorzaak van dromerige blikken achter het scherm. De laarzen blijken prachtig: zwarte Margiela's, met een fluogele top. Klassiek en extravagant. Less én more. Een welgemeende 'wauw' van mijn kant is dan ook meer dan gepast.

'Ik ben niet zeker van de maat', zegt ze. Een kleine reality check, want zelfs de allermooiste droomschoenen zijn een nachtmerrie als ze knellen, en het bedrag dat je neertelt voor zo'n paar Margiela's, wel, laat ons zeggen dat je er lekker voor kan gaan eten. Een keer of tien, that is. 'Maar ik kan ze terugsturen, hoor', sust ze snel, ik denk meer om zichzelf dan mij gerust te stellen.

'Ze hebben ze ook in het roze - kijk'. En op het scherm verschijnen dezelfde Margiela's met de top in het fluoroze - ik moet even slikken als bedenk hoe mooi ik ermee zou staan. Hoe ze al mijn zwarte jurkjes minder saai zouden maken en hoeveel keer ik te horen zou krijgen: 'wat een geweldige laarzen heb je aan!'. Ik begin al te blozen bij de gedachte, vooral als ik zie dat er nog maar één paar online staat. En dat ene paar is, jawel, mijn maat.

Een week heb ik ervan gedroomd, 's nachts badend in het zweet bij de gedachte dat iemand anders ze gekocht had. En na een week heb ik beslist; ik kan ze niet betalen. Dus heb ik ze besteld. En ik neem gemakkelijkheidshalve aan dat ik vergeven zal worden voor alle achterstallige rekeningen eenmaal ik op mijn zwart met roze laarzen door het leven wandel.