Vooraf even dit: ik ben niet zo'n type vrouw dat begint te zwijmelen bij Sean Connery, Tom Cruise of godbetert Koen Wauters. No way. Het aantal celebheren die mij een draai in de maag kunnen bezorgen, beperkt zich tot twee. En één van die twee is Clooney. George Clooney. Georgeous George.

Vraag me niet waarom. Of vraag me wel waarom. Maar reken er niet op dat je een antwoord krijgt. De Clooney-kracht zit 'm niet in de kleur van zijn ogen, de vorm van zijn linkeroor, de lengte van zijn manen of de spieren op zijn onderarmen.

Nope, George is gewoon George. Afin, ongewoon George. Want zoals George, mijn George, zo zijn er geen twee.

Boos was ik dus, deze week - of was het de vorige? - toen ik zo'n paar mediapipo's hoorde opperen dat Kris Peeters de Vlaamse George Clooney zou zijn. Wegens hier en daar een fluwelig trekje dat onder die heel sterke microscoop weleens hetzelfde zou kunnen zijn: "die blik, wacht ja, zo, als ie zo kijkt en die schaduw daar zo op zijn gezicht laat vallen, waaaw!"

Bulshit. Kris Peeters is een Vlaamse verkavelingsman die op zondag naar de bakker gaat om goedgebakken pistolets, die 'en famille' in het soort meubelboulevard-salon gezellig zit te wezen en die er nog niet zou aan denken om met in toevallig ontbloot bovenlijf en van die sexy caterpillar bottines naast hem een of ander rapport te lezen.

Kris Peeters is een familyman van het vlakste soort, een middenstander met gladde streken. En zo'n middenstandse familyman is niet georgous. Laat staan sexy. Clooney is singlesexy, is 'ik geef je het gevoel dat ik je kan krijgen maar vergeet het' sexy, 'ik ben een lonely runner' sexy, of 'ik heb een intrigerende ziel' sexy. Niets. Niets van dat alles is ook maar een beetje van toepassing op de man wiens naam ik hier zelfs niet meer ga noemen.

Sorry, maar dat moest er even uit.